Vertelsels

Het is vroeg en best fris en heel rustig op straat. Vakantietijd.

Ik fiets naar mijn werk en overdenk een aantal dingen. Hoe ik de afgelopen jaren gezwoegd heb om mijn hoofd boven water te houden. Dat ik mezelf schuldig heb gevoeld, omdat ik het niet meer kon, dat ik aangegeven heb dat mijn baan te zwaar werd voor me. Dat ik daar paniekaanvallen van kreeg, want ik wist totaal niet hoe mijn leven verder zou gaan. Zou ik mijn baan verliezen? Na 30 jaar?

Heel gedreven ben ik geweest al die werkzame jaren, vanaf mijn 18-de in het arbeidsproces. 40jaar dus.

Ik kwam in een ander proces. Kiezen voor mezelf. Twee jaar verder ben ik nu en mijn werkgever heeft nog een andere job voor me gevonden. Veel minder uren, veel minder verantwoordelijkheid. Ik doe het, met plezier. Blij dat ik nog 2 dagen in het arbeidsproces mag zijn. En dat ik nu een minder belangrijke taak heb, heb ik inmiddels kunnen accepteren. Af en toe zit er nog een klein duiveltje te stoken op mijn schouder.

Liefdevol zijn naar mezelf. Dat is een nieuwe wereld. En dat is nu de opdracht, voor de rest van mijn leven. Dat ben ik aan mezelf verschuldigd.

Afgelopen zondag was ik bij een lezing van Daniel Derweduwen. Geliefd door velen en ook een omstreden man door zijn denkwijzen, voorstander van de Germaanse Geneeskunde.

Maar daar ging ik niet voor. Hij hield een lezing, het spiegelpaleis. Ik hing aan zijn lippen. Hoe hij onder andere uitlegde dat iedereen bij de geboorte een gouden munt krijgt om tijdens het leven uit te geven. Hoe heb je dat tot nu toe gedaan? Aan wie heb jij je munt uitgegeven? Aan jezelf of anderen? Over je onderbewustzijn en dat je handelt en leeft vanuit overtuigingen en rationeel denken.

Het was een lange lezing van 10.00u-17.00u en ik ben er nu 4 dagen nog mee bezig in mijn hoofd. En iedere keer plopt er weer iets naar boven waar we het ook over gehad hebben. Het was ook zware kost en niet voor iedereen weggelegd. Een aantal mensen vertrokken na de 1^e pauze. Maar dat was een spiegel voor hem, zo vertelde hij, om nu de lezing iets te veranderen om het meer behapbaar te maken.

Ik kan het niet uitleggen in het kort, maar dingen die me bij zijn gebleven zijn, liefdevol zijn naar jezelf, voelen, verstilling, bewustwording, en verbinding.

En het wordt tijd. Want we hebben niet zoveel tijd.